بي تو لحظاتم همه تاريک و تباه است
آن روز که باشم به کنار تو غمي نيست

هما مير افشار---پاسخ شعر کوچه

فريدون مشيري---شعر کوچه

اين رفتار عشق است،که با آرامش صبر کند،
بي شتاب،وبداند که در لحظه مشخصي خواهد
توانست خود را تجلي دهد.
آماده است تا در آن زمان مشخص،وظيفه خود را
انجام دهد،اما تا آن زمان،با برد باري و آرامش صبر مي کند.
عشق بردباري است.همه چيز را تحمل مي کند.
همه چيز را باور دارد.
منتظر همه چيز است.
چون عشق مي تواند بفهم

 (بر گرفته از کتاب عطیه ی برتر.پائلو کوئلیو)

همه را باور مي کند،
همواره اميد وار است،
و همواره،بردبار.
عشق هرگز نابود نمي شود.

بر گرفته ار کتاب عطیه ی برتر.پائولو کو ئلیو)

(بر گرفته ار کتاب عطیه ی برتر.پائولو کو ئلیو)

                        و تو گفتي هرگز،هرگز                    
                            

                                  (پاسخي سخت و درشت)

                و مرا غصه اين هرگز ...

یک شب تو را از مرمر شعر آفریدم

اما تو چون بتی که بت ساز ننگرد

من را به پیش پای خود به خاکم فکنده ای

مست از می غروری و دور از غم منی

گویی دل از کسی که تو را ساخت کنده ای

یک شب که خشم عشق تو دیوانه ام کند

بینند سایه ها که تورا هم شکسته ام

 

پنجره

بازنبود ،مرغ غم کنج اتاق

                              خانه ای ساخته بود

                                            خانه ای بس زیبا.

...

پنجره باز شد و باد رسید

                              مرغ غم از دل آن خانه رمید،

قلب دیوار سبک شد ، خندید

                             راست گفتند که هر پنجره لبخند لب دیوار است

«پنجره،حنجره است.»

                             پنجره نور امید است و حیا

پنجره یعنی خدا بیدار است

                              آرزو ها را فریاد بزن.

هوا سرد و تنم عریان و باران تند می بارد

تمام ضربه های باد،چو شلا قی به جانم می خورد هر دم

تنم عریان وزیر ضربه های باد می لرزد

و دستانم از این سرمای سوز آلود می سوزد

تنم لخت است ،دریغ از جامه ای یا سر پناهی یا که گرمایی

در این بیغوله جز کولاک و بوران هیچ پیدا نیست

برای من که دست از جان خود شستم ،پناهی نیست

و اینجا تکیه گاهی نیست

درختان مرده و  بی بار

صدایی جز صدای پایه سرما نیست

صدای هوی هوی باد از میان شاخه های مرده می آید

و شب هم می رسد از راه

شب و بی غوله وسرما

به دنبالم اگر می گردی اینجایم

میان این شب سرد زمستان

کنار تک درختی مرده تنهایم.

کسی دگر خبر از کوچ ما نمی گیرد            کسی سراغ تو راه از خدا نمی گیرد

کسی به فکر پرنده به فکر ماهی ها          به فکر لحظه ی  روییدن اقاقی ها

کسی به فکرشقایق به یادصحرا نیست       میان فاصله هامان کمی مدارا نیست

تمام پنجره هامان پر از فراموشی              بهار پشت بهار است بعد خاموشی

چرا صدای تپش های دل نمی آید              برای از تو سرودن بهانه ای باید

من از تلاقی خورشید و برف دل گیرم          به جای آیینه ها در غبار می میرم

میان دفتر شعرم هزار فانوس است            به روی قله عشقم هزار ققنوس است

هزار درد نگفته هزار عشق محال               تمام دار و ندارم همین نگاه زلال!

من از بهار شدن از عبور لبریزم                  اگر چه عاشق فصل قشنگ پاییزم

من از طراوت تکرار باغ سرشارم                تو از منی و من از تو دگر چه کم دارم؟

من از صحرای یک اتفاق می آیم                ز سمت و سوی تب اشتیاق می آیم

اگر چه بین منو تو هزار دیوار است             به زیر پای تو ...و من فقط خس و خار است

ولی تو از من و من از غم تو لبریزم             تمام فاصله ها را به دور میریزم.

من یقین دارم که برگ،

کاین چنین خود را رها کرد است درآغوش باد،

فارغ است از یاد مرگ!

لا جرم چندان که در تشویش از این بیداد نیست،

پای تا سر زندگی است!

آدمی هم مثل برگ،

می تواند زیست بی تشویش مرگ

گر ندارد همچو او آغوش مهر باد را،

می تواند یافت

لطف

هرچه باداباد را...!

راهی بجز گریز برایم نمانده بود

این عشق آتشین پر از درد بی امید

 در وادی گناه جنونم کشانده بود

رفتم که داغ بوسه بر حسرت تو را

با اشک های دیده زلب شستشو دهم

رفتم که نا تمام به مانم در این سرود

رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم

رفتم مگو،مگو چرا رفت ننگ بود

عشق منو نیاز تو سوز و ساز ما

از پرده خموشی و ظلمت ،چو نور صبح

بیرون فتاده بود به یکباره راز ما

رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

در لابه لای دامن شب رنگ زندگی

رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان

فارغ شوم زکشمکش و جنگ زندگی

من از دو چشم روشن و گریان گریختم

از خنده های وحشی طوفان گریختم

از بستر وصال به آغو ش سرد هجر

آزرده از ملامت وجدان گریختم

ای سینه در حرارت سوزان خود به سوز

 دیگر سراغ شعله آتش زمن نگیر

می خواستم که شعله شوم سر کشی کنم

مرغی شدم به کنج قفس خسته اسیر

روحی مشوشم که شبی بی خبر زخویش

در دامن سکوت به تلخی گریستم

نالان ز کرده ها و بشیمان ز گفته ها

 دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم